Om het gemis van de planetaire nevel te compenseren richt ik de kijker vlak boven het maïsveld, waar M17 te vinden is. Met de 13m Newton heb ik de Omeganevel vorig jaar als eens bewonderd, en ik wil hem nu wel eens door de 25 cm zien. Een nevel met een doorsnede van 50 lichtjaar, waar gigantische sterwinden een grotachtig uiterlijk in de nevel hebben geblazen.
In de 13 cm viel de krul vorig jaar al op, al zie ik hem nu bijna niet. Wat me wel opvalt is hoe gigantisch groot de komeetachtige veeg in mijn oculair staat. Ik schroef het UHC-E filter op de XW10, en het volgende moment word ik bijna van mijn pianostoel geblazen. Gelukkig houd de gel mijn haardos stevig in de tang, want het lijkt bijna of ik midden in de nevel zit. Wonderlijk, en het grotachtige uiterlijk valt nu onmiddellijk op, alsook openbaart zich nu een bangelijk groot stuk nevel boven de komeetachtige vlek. Het geheel doet me aan een zwaan denken, die sierlijk voor me poseert. Magisch mooi, wat een gi-gan-ti-sche nevel!!
Ook naar dit object zou ik eeuwig kunnen blijven kijken, maar een felle ster tikt plots op mijn linkerschouder. Er valt niet meer aan te ontkomen, Jupiter lonkt naar me, vlak boven de bomenrij. Tijd om te treuzelen is er niet meer, want vanuit het westen komt er een wolkentapijt binnengerold dat gestaag richting zenit kruipt.
Jupiter, hahahaaaa, wat een luxueus grote bol staat daar in mijn oculair, en de vier Galileïsche manen staan chaotisch aan de rechterzijde, als ballen op een snookertafel. Maar de euforie is van korte duur, want ik schrik een beetje. De planeet toont zich onverwacht fel, en ik mis de verdwenen wolkenband. Zou hij ooit nog terugkomen? Ik had ook gehoopt om de beroemde rode vlek eens te kunnen bewonderen, maar helaas staat deze momenteel aan de andere zijde van de planeet.
Met behulp van een variabele polarisatiefilter toont de planeet zich een stuk comfortabeler. Man man man, prachtig gewoon, al is de seeing niet echt super te noemen, 240 maal vergroten is er zelfs over met momenten. Ik blijf nog een tijd als gehypnotiseerd naar Jupiter gapen, waarop er meer en meer details verschijnen. Zalig.
In een allerlaatste stuiptrekking zoek ik ook even naar Uranus, die vlakbij Jupiter zou moeten staan. Maar ik heb er geen idee van wat ik hiervan moet verwachten. Een sterretje? In dat geval heb ik er waarschijnlijk gewoon overgekeken. Hmm, dat wordt iets voor volgende keer.
De bewolking heeft nu ook het zenit bereikt. Ik begin alles terug op te ruimen, het is iets over 2 uur. En plots zie ik iets raars in het oosten. Aanvankelijk denk ik nog dat het een lantaarnpaal is die tussen de bomen schijnt, maar plots valt mijn frank en sleur ik de verrekijker uit het etui.
Waarachtig, komt dat zien! Het is de smalle maansikkel die schuin naar boven gericht staat en gekleurd is in prachtig geel-oranje. Door de verrekijker is de maan onbeschrijfbaar mooi, het lijkt wel of ik in een balletvoorstelling beland ben en het slechts een kwestie van tijd is voor de ballerina’s op het toneel verschijnen. Door de lage stand zijn er amper kraters te zien, maar de lavagebieden vallen wel mooi op. Wat een zicht. Sprookjesachtig mooi.
Ik stap terug in de auto, maar alvorens ik de motor wek klik ik de cd-speler aan. Enkele dagen geleden had ik een cd-tje van de film Spy Game in de auto geslingerd, en de muziek van Harry Gregson Williams vult nu het autointerieur. In de auto heb ik een comfortabel zicht op de Maan, en ik blijf nog een tiental minuten genieten van dit hemels spektakel, waarop ik al dromerig de auto weer start. Het einde van de sessie. Ik vond het heerlijk.
Begin verslag
