Sterrenplezier.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

8 juli 2010

 

 

 

Maar goed, het is tijd om me met Delta Ophiuchi bezig te houden. Met het blote oog laat de ster zich makkelijk zien. Ik bekijk hem afwisselend even door de verschillende lenzen, en het 25 mm plösseltje blijkt het mooiste beeld te geven. Hogere vergrotingen tonen een onrustig beeld, vermoedelijk omdat de spiegel van de sterrenkijker nog niet op temperatuur is.

Spanning voel ik nog niet. Ik kijk zelfs een beetje verveeld in het rond, waarbij mijn blik om de paar minuten naar de klok van mijn gsm afdwaalt. Toch wel een beetje bizar dat ik hier alleen sta, wetende dat er op deze plek starparty’s gehouden worden.

23.30 uur. Nog een half uurtje te gaan. Het ooglapje hangt al aan de oculairhouder te wachten. Nog twintig minuten voordat ik mijn bril afzet, zodat ik zo comfortabel mogelijk naar Delta Ophiuchi zal kunnen kijken. Om de minuut kijk ik naar mijn gsm, waar de tijd opzettelijk traag lijkt voort te schrijden.

Om 23.45 uur voel ik de spanning duidelijk snijden. Dit is genieten, maar ik moet wel uitkijken, want ik vermoed dat de klok van mijn gsm een paar minuten voorloopt. Ik zou het mezelf niet vergeven moest ik de bedekking door een stommiteit missen.

Vijf minuten later zet ik mijn bril af en bevestig ik het
ooglapje voor mijn linkeroog. Met mijn rechteroog kijk ik door het oculair. Ik stel opnieuw scherp. Delta Ophiuchi toont zich in de kleur van abrikozenconfituur. Het stoort me dat ik de ster niet perfect puntvormig zie, en dit komt vermoedelijk omdat ik de sterrenkijker niet gecollimeerd heb na deze lange rit. Dom van mij.

En plots zoeft er een satellietje aan hoge snelheid voorbij Delta Ophiuchi. Leuk, maar je komt die satellieten zo vaak tegen, wat ik zo dadelijk te zien krijg is hopelijk andere koek.

Ik durf nu ook niet meer naar mijn gsm kijken. Stel je voor dat de bedekking net op dat moment plaatsvindt. Maar door het gebrek van die klok heb ik er geen idee van hoe laat het precies is. Seconden lijken minuten te duren, en minuten zelfs uren. Met momenten lijk ik even een zwart puntje midden in de ster te zien, en ik vraag me af of ik het me verbeeld. Zou dit het misschien zijn?

Het duurt nu wel heel erg lang ook, de moed zinkt me zelfs in mijn schoenen. De wanhoop slaat toe. De vrees dat ik voor niets op deze plek sta wordt met de seconde groter. Nog nooit heb ik zo lang naar een ster zitten gapen. Er gebeurt gewoon niets, helemaal niets.

De wanhoop slaagt er zelfs in om de concentratie af te laten nemen, maar ik blijf kijken, i
k weiger de ster uit het oog te verliezen. Ook al vermoed ik dat de bedekking al voorbij zou moeten zijn.

En miljaar, plots gebeurt het. Totaal onverwacht, de ster is weg, volledig weg! Het lijkt alsof de asteroďde er langs links voorgleed, en als ik me niet vergis zie ik bovenaan nog een vermoeden van de ster, een heel licht gloedje, al ben ik hier niet echt zeker van. Waanzinnig, ik kan het amper geloven, de ster is weg, foetsie, weg!

En lap, ze floept alweer terug aan! Twee seconden, maximum drie. Ik meende het gordijn ditmaal naar rechts open te zien gaan. Maar het is al gedaan, ik kan het amper geloven. Ik blijf door mijn oculair turen, alsof er nog iets moet komen, ook al weet ik dat er niets meer zal volgen. Wat een prachtig spektakel was dit! Man!

Bizar toch, er zweeft daar een asteroďde die onzichtbaar is door de sterrenkijker. Een rotsblok die een catastrofe op aarde zou kunnen veroorzaken. En ik heb hem gezien, omdat hij pal voor dat sterretje ging hangen. Drie seconden, langer duurde het niet. Drie seconden. Ik gil plots alle spanning uit mijn lijf. Wat een ervaring man, wat een kick! Al die onzekerheid, en plots gebeurde het voor mijn eigen oog!

Maar het is al gedaan, ook al ben ik nog doordrenkt van de emoties. Ik kijk even in het rond, genietend van het landschap. De sterrenhemel is nog opvallend licht, en nog nagenietend van de adrenaline ruim ik alles weer op, waarop ik nog een laatste keer naar boven kijk.

Even later zit ik alweer in de auto en begeleidt Bach me trouw naar huis. Een terugrit van anderhalf uur, maar ach, na die drie seconden kan dát er ook nog wel bij 

 

 

 

Begin verslag

 

Vorig verslag / volgend verslag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_________