Het aanbod aan sterrenkijkers is enorm, wat het voor een beginner niet altijd even gemakkelijk maakt om tot een juiste keuze te komen. Wat de aankoop van mijn eerste kijker betreft werd mijn beslissing grotendeels bepaald door een jeugdherinnering. Als kind had ik namelijk het geluk dat ik door een elfje naar Jupiter en Saturnus mocht kijken.
Wanneer ik in 2007 besloot om een sterrenkijker aan te kopen, viel mijn oog op de Orion SpaceProbe, een spiegeltelescoop die een iets grotere opening heeft dan het klassieke elfje.
De sterrenkijker kostte slechts 290,00 euro, alsook waren er bij de aankoop twee gratis oculairen bijgeleverd (25mm en 10mm Plössl). Door de korte brandpuntsafstand is deze kijker heel geschikt voor deepsky.
Daarbij heeft de kijker een korte kijkerbuis, die zich beter thuisvoelt op de lichte montering dan een gelijkaardige kijker met lange buis. De montering heeft voldoende draagvermogen om de kijker visueel te gebruiken. Optioneel kan de montering ook met een volgmotor uitgerust worden.
Diameter kijker: 130mm
Brandpuntsafstand: 650mm
Montering: equatoriaal (EQ2)
Focale lengte: F/5
Statief: aluminium driepoot, uitschuifbaar
Zoeker: red dot finder
Totaal gewicht: 13 kg
Ik heb enkele jaren vrij intensief waargenomen met deze kijker. Omdat ik in mijn jeugd al met een elfje in aanraking kwam, wist ik wat ik van de Orion SpaceProbe kon verwachten. De kijker heeft me dan ook niet teleurgesteld.
Maar na enkele jaren begon het weer te kriebelen. De Orion Spaceprobe is een leuke kijker, maar hij blijft natuurlijk bescheiden. Ik voelde dat de tijd rijp werd om een grotere kijker aan te kopen, waarbij ik zoveel mogelijk opening wilde hebben voor zo weinig mogelijk geld. Een dobson dus.
Uiteindelijk heb ik voor de Orion Skyquest XT10i gekozen. De kijker kostte 800 euro en is uitgerust met een intelliscope.
